නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ

නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ

බොහෝ කලකට පෙර, එක්තරා රමණීය වන උයනක, නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ, මහා ඍෂිවරයෙකු ලෙස වැඩ සිටියහ. උන්වහන්සේගේ ප්‍රඥාව, කරුණාව, සහ ධර්මය පිළිබඳ අවබෝධය අතිශයින්ම උසස් විය. උන්වහන්සේගේ ආශ්‍රමය, දුෂ්කර ජීවිතයක් ගත කරන, සත්‍යය සොයන ශිෂ්‍යයින්ගෙන් පිරී පැවතුනි. නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ශිෂ්‍යයින්ට ධර්මයේ මාවත, සත්‍යයේ වැදගත්කම, සහ සියලු සත්වයන් කෙරෙහි දයානුකම්පාව පිරුණු ජීවිතයක් ගත කිරීමේ වැදගත්කම ඉගැන්වූහ. උන්වහන්සේගේ ශිෂ්‍යයෝ, උන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් ඉතා ගෞරවයෙන් පිළිගත්තහ.

දිනක්, අසල්වැසි රාජධානියක, කුරිරු හා අහංකාර රජෙකුගේ පාලනය පැවතුනි. එම රජු, තම බලයෙන්, අහිංසක ජනතාවට අඩන්තේට්ටම් කළේය. ඔහු ධනය රැස් කරමින්, දුප්පත් ජනතාවගෙන් බදු අය කළේය. වැසියෝ, ඔහුගෙන් පීඩාවට පත්ව, ඔහුට එරෙහිව කැරලි ගැසීමට සිතූහ. එහෙත්, ඔහුගේ හමුදාව විශාල වූ අතර, ඔහුට එරෙහිව නැගී සිටීමට ඔවුන්ට ධෛර්යයක් නොවීය. අවසානයේදී, ඔවුන් නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ වෙත ගොස්, තම දුක කියා සිටීමට තීරණය කළහ.

බෝසතාණන් වහන්සේ, ජනතාවගේ දුක අසා, ඉතා කණගාටු වූහ. උන්වහන්සේ, තම ශිෂ්‍යයින්ට, "අපට මේ අහිංසක ජනතාවට උපකාර කළ යුතුය. ධර්මය සැමවිටම අසරණයන්ගේ පැත්තේය." යයි පැවසූහ. බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ශිෂ්‍යයින් කිහිප දෙනෙකු සමග, අහංකාර රජුගේ රාජධානියට ගියහ. රජු, ඍෂිවරයෙකු පැමිණ ඇති බව දැන, ඔහුට ගෞරවයක් ලෙස පිළිගත්තේය. "මහා ඍෂිවරයෙකුනි, ඔබගේ පැමිණීම මාගේ රාජධානියට ගෞරවයකි. මට කුමක් කළ හැකිද?" යයි රජු ඇසීය.

නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ, සන්සුන්ව, "රාජෝත්තමයාණෙනි, ඔබගේ ජනතාව ඔබගෙන් පීඩාවට පත්ව ඇත. ඔවුන්ට සාධාරණත්වය සහ යුක්තිය ලබා දෙන්න. ධර්මයෙහි පිහිටා කටයුතු කරන්න." යයි පැවසූහ. රජු, ඍෂිවරයාගේ වචන වලට සිනාසුණේය. "මම මාගේ රාජධානිය පාලනය කරමි. ධර්මය ගැන මට උගන්වන්න එපා." යයි ඔහු කෝපයෙන් පිළිතුරු දුන්නේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, රජුගේ අහංකාරය දුටු විට, ඔහුගේ සිත මෙත් පාරමිතාවෙන් පිරී ගියේය. උන්වහන්සේ, රජුට ධර්මයේ වැදගත්කම, කරුණාවේ ආනුභාවය, සහ සත්‍යයේ ශක්තිය ගැන කියා දුන්හ. උන්වහන්සේ, රජුට, "ඔබගේ බලය, ධනය, සහ අහංකාරය, මේ කිසිවක් ඔබ සමග නොසිටිනු ඇත. ධර්මය පමණක් සදාකාලිකය." යයි පැවසූහ. රජු, ඍෂිවරයාගේ වචන වලට කන් දුන්නේ නැත. ඔහු ඍෂිවරයාට තම රාජධානියෙන් පිටව යන ලෙස අණ කළේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, රජුගේ අහංකාරය සහ ධර්මය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැන කණගාටු වූහ. උන්වහන්සේ, තම ශිෂ්‍යයින් සමග, ආශ්‍රමයට වැඩම කළහ. එහෙත්, උන්වහන්සේ, රජුට එරෙහිව කිසිදු ක්‍රියාමාර්ගයක් ගත්තේ නැත. ඒ වෙනුවට, උන්වහන්සේ, තම ශිෂ්‍යයින්ට, ධර්මයේ ශක්තිය, සත්‍යයේ ජයග්‍රහණය, සහ කරුණාවේ ආනුභාවය ගැන තවදුරටත් ඉගැන්වූහ. කාලය ගෙවී ගියේය. රජුගේ අහංකාරය හා කුරිරුකම නිසා, ඔහුගේ රාජධානිය විනාශ විය. ජනතාව, ඔහුට විරුද්ධව නැගී සිට, ඔහුට දඬුවම් කළහ. අවසානයේදී, රජු, තම වැරදි වටහාගෙන, නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ වෙත ගොස්, සමාව ඉල්ලා සිටියේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, රජුට සමාව දුන්හ. උන්වහන්සේ, රජුට, ධර්මයෙහි පිහිටා, කරුණාවෙන්, සහ සාධාරණත්වයෙන් කටයුතු කිරීමේ වැදගත්කම නැවතත් කියා දුන්හ. රජු, තම වැරදි නිවැරදි කර ගෙන, ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු බවට පත්විය. නාරද බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ධර්ම ඉගැන්වීම්, අහංකාරය, කුරිරුකම, සහ අසාධාරණයට එරෙහිව ජයග්‍රහණය කළහ. උන්වහන්සේ, ධර්මය, කරුණාව, සහ සත්‍යය, සැමවිටම ජය ගන්නා බව ඔප්පු කළහ.